QUINZANO - Voor veel mensen is het een droom; vertrekken naar het buitenland en daar iets voor jezelf beginnen. Anne-Marie de Nijs uit Ravenstein heeft ervoor gezorgd dat haar droom werkelijkheid werd. Ruim een jaar geleden liet ze alles achter en vertrok ze naar Quinzano in Italië, in de provincie Le Marche. Daar heeft ze op een lommerrijke locatie op een berg bed & breakfast Roosanna. Weekblad Arena ging bij haar op bezoek.

Wanneer je bij Roosanna arriveert vraag je jezelf af hoe Anne-Marie deze prachtige locatie ooit gevonden heeft. Vanuit het pittoreske dorpje Quinzano neem je bij de kerk een weggetje dat overgaat in een zandpad. Je hebt het gevoel dat je de bewoonde wereld verlaat. Aan het begin van de route kom je nog een verdwaald huis tegen, daarna een paar minuten niks dan bos. Precies op het moment dat je begint te twijfelen of je wel goed zit vang je door de bomen een glimp van het huis op. Nog een paar slingerbochtjes voordat je er ben. “Nog even onthaasten”, zoals Anne-Marie het zelf noemt. “Het lijkt wel the end of the world on top of the world. Relaxed op weg naar het paradijs.” Uiteindelijk arriveer je op een plek met een adembenemend uitzicht.

Dromen
Het hebben van een eigen bed & breakfast is iets waar Anne-Marie lang van heeft gedroomd. “Zestien jaar geleden was ik kamperen in Italië en kwam toen op een wijnboerderij terecht, een zogeheten agricultura”, blikt ze terug. “Dat zag er echt prachtig uit. Ik dacht bij mezelf: dat kan ik ook, maar dan beter. Zo is het idee ontstaan en ben ik gaan dromen. Maar op dat moment paste zoiets niet in mijn leven, dus ben ik overgegaan tot de orde van de dag.”
Toch blijft het idee aan haar knagen. Ze kan de gedachte van een eigen B&B nooit helemaal naast zich neerleggen. En na een paar jaar gaat ze op zoek naar haar droomhuis in het buitenland. “Ik houd van Nederland en hoefde er niet per se weg, maar ik was op zoek naar een nieuwe prikkel.” Haar voorkeur gaat uit naar Italië. “Dat is mijn lievelingsland. Sowieso omdat het weer hier beter is. Spanje was mijn tweede keuze. Ook Australië stond op het lijstje, maar dat is te ver weg van mijn moeder.”
Langzaam maar zeker wordt haar droom werkelijkheid. “Je gaat van emotioneel naar rationeel. Uiteindelijk ben ik meer dan tien jaar op zoek geweest naar wat ik echt wilde. Totdat ik in Quinzano kwam. Dit huis past bij mij, het is precies zoals ik het voor ogen had. Het plan was ook financieel haalbaar. Dus heb ik de knoop doorgehakt, mijn spullen gepakt en ben deze kant opgekomen.”

Anne-Marie maakt duidelijke afspraken met een Italiaanse ondernemer, zodat het huis gebruiksklaar is op het moment dat zij in het voorjaar van 2012 emigreert. “Dat viel even zwaar tegen. De plek waar het zwembad zou komen was bijvoorbeeld enkel een gat in de grond. Verder hadden de machines alles rondom het huis kapotgereden, weg prachtig landschap. Ook het terras was niet af. Er lag binnen bijna net zoveel leem als buiten. Alles lag door elkaar.” Anne-Marie moet flink doorpakken om alles op tijd klaar te krijgen, want de eerste gasten zijn al onderweg. Wanneer die arriveren wordt net het terras gestort. “Dat was begin juni. De kamers waren gewoon niet klaar. Ik moest de doos met de dekbedovertrekken nog zoeken. Zelf sliepen we tussen de zooi. Het was een grote puinhoop.”

Ontbijtwijn
Toch vindt Anne-Marie het wel fijn dat er gasten zijn om proef te draaien. “Daar heb ik heel veel van geleerd. Het was een mix van vrienden, familie en onbekenden. Allerlei mensen door elkaar. Ik heb ze van tevoren gewaarschuwd dat er dingen mis konden gaan. Daar had ik niets te veel mee gezegd. In het begin viel vaak de druk van het water weg. We wisten niet waar het aan lag. Een van de gasten wilde haar haren wassen, maar heeft een kwartier pauze moeten nemen totdat er weer genoeg druk op de leiding zat. We rolden van situatie naar situatie, de ene nog leuker dan de ander. Zo heb ik een keer bij het ontbijt per ongeluk rosé geserveerd in plaats van ranja. Dat lijkt ook zo op elkaar als het al in een kan zit. De kinderen vonden het raar smaken. Gelukkig hebben alle gasten wel een leuk verblijf gehad, maar het was af en toe behelpen.”

Bouwmarkt
Het is voor Anne-Marie sowieso wennen in Italië. “Het is heel cliché allemaal, maar je denkt in Nederlandse normen. Dat leer je snel genoeg af. Het is in Nederland heel normaal om even naar de bouwmarkt te rijden als je iets nodig hebt. Nou, dat kennen ze in deze regio niet. Dus naar sommige materialen ben ik heel lang op zoek geweest. Tevens was het mij snel duidelijk dat ik toch iets van huisregels moet hebben. Er moet een bepaalde mate van zekerheid zijn. Mijn huis is echter geen museum, er mag geleefd worden. Het hoofddoel is dat iedereen hier een relaxed verblijf kent. Comfortabel met lekker eten en drinken. De koelkast is niet voor niets gevuld met lekkere wijntjes en verse hapjes. Mensen het naar hun zin maken, dat doe ik het liefste.”
Na verloop van tijd heeft Anne-Marie de meeste zaken wel op de rit. “Ik mik op hip en puur, op die manier probeer ik me te onderscheiden. Ik kook met mooie, lokale producten, maar wel internationaal. Lunchen of 's avonds mee van het diner genieten kan een paar dagen per week. Er is uiteraard wel elke dag ontbijt. Ik bied mijn gasten de kans om tot half twaalf te ontbijten. Als ik op vakantie ben wil ik niet die druk hebben van vroeg wakker worden voor het eten. Koekjes horen hier overigens bij de eerste maaltijd van de dag. Elke keer doe ik wat anders. Maar geen buffetjes hoor, dat droogt alleen maar uit. Alles is vers. Ik houd wel van pamperen, het moet gewoon goed zijn.”

Sleep on nature
Wie bij Roosanna verblijft, leeft eigenlijk in één grote winkel. Bijna alles in het huis is te koop. “Ik werk samen met veel bijzondere leveranciers. Het kan een enorme inspiratiebron zijn. Dat vind ik leuk, als ik mijn gasten kan stimuleren. Ze kunnen bij mij een stukje vakantiegevoel kopen. Alles wordt netjes afgehandeld, want ik snap dat je een nieuwe stoel of lamp niet met het vliegtuig mee naar huis kunt nemen. Overal is rekening mee gehouden.”
Er is goed nagedacht over de ruim ingerichte slaapkamers. Wat het meest opvalt zijn de bedden. Het Cocomat-bed is gemaakt van natuurlijke materialen, vandaar de term 'sleep on nature'. De vier verschillende matrassen zorgen samen voor een comfortabel geheel. “Ik ben er best lang mee bezig geweest om dat voor elkaar te krijgen, maar het was de moeite waard. Het slaapt echt heerlijk. Later wil ik in de tuin ook nog bedden neerzetten, zodat mensen echt in de natuur kunnen slapen."

Sprookje
Niet alleen het huis is sprookjesachtig, maar ook de omgeving mag er wezen. “Het gebied is heel puur. Net als in de rest van Italië kent deze regio veel mooie dorpjes. Daarnaast zit je een half uur rijden van het strand. Je kunt hier met alle jaargetijden terecht, het uitzicht is altijd adembenemend. De mensen zijn vriendelijk, het leven is niet zo duur als elders in dit land en de Adriatische kust is een van de schoonste gebieden.”
Onlangs ontdekt Anne-Marie een oud pad achter haar huis dat naar het dorp Comunanza loopt, aan de voet van de berg. “Dat was vroeger de doorgaande weg. Door werkzaamheden in het bos kwam het pad na al die jaren weer tevoorschijn. Probeer het je maar eens voor te stellen: je loopt door een dal, over een oud karrenspoor, door de prachtige Italiaanse natuur. Een sprookje, toch? En als kers op de taart zit in het dorpje een salon met het meest geweldige ijs. Zogeheten spaghetti-ijs. Dat halen ze door een pers, zodat je van die sliertjes krijgt. Moet je echt een keer proberen. Verder zijn er heel veel leuke winkeltjes. Eigenlijk is het dorp een levend museum. Moet je alleen wel al die rolluiken wegdenken.”

Bereikbaarheid
De dichtstbijzijnde grote plaats is Ascoli Piceno, op een klein half uurtje rijden. “Als je hier bent dan mag een bezoek aan die middeleeuwse stad niet uitblijven. Het telt een aantal prachtige pleinen, echt mooi. Ascoli Piceno is zelfs ouder dan Rome.” Roosanna is goed bereikbaar. Binnen een straal van 150 kilometer liggen drie vliegvelden. Pescara en Ancona aan de kust, landinwaarts kun je nog in Perugia terecht. Houd er dan wel rekening mee dat je de bergen nog over moet. Kijk eens op www.roosanna.com voor meer informatie over de bed & breakfast, de omgeving en de diensten en goederen die Anne-Marie aanbiedt.

REEK - De laatste week van de zomervakantie vindt voor de tweede keer Kelekeet plaats in de Reekse bossen. De organisatie heeft nog veel (spel)materialen nodig om de ruim 140 enthousiaste deelnemers van dinsdag 6 tot en met vrijdag 9 augustus te vermaken. Daarom heeft Paul Verstegen van Bureau Kett een flink aantal sponsen geschonken om te gebruiken bij diverse waterspelen. Hiermee neemt de eigenaar van het Reekse communicatiebureau het begrip 'sponsoren' erg letterlijk.

Om de Keleketers tijdens de vier kampdagen lekker te verwennen is het bestuur nog op zoek naar extra sponsoren voor enkele lekkernijen, zoals marshmallows, frikandellen, chips en ijsjes. Ook appels zijn van harte welkom. Daarnaast is de organisatie dringend op zoek naar duizenden spijkers. De kids mogen die gebruiken om hun hutten te bouwen. Alles is welkom. Wie interesse heeft of op een andere manier iets voor de Reekse vakantieweek wil betekenen kan contact opnemen via kelekeet@hotmail.com.

REEK - Fysiotherapeuten Marjan van Delst en Gonny van Boxtel komen ruim vijf jaar geleden met elkaar in aanraking als ze een bestaande praktijk over willen nemen. De onderhandelingen lopen op niets uit, maar het contact tussen de twee dames is zo goed dat ze besluiten toch samen door te gaan. Dat is begin 2008 de start van Praktijk Den Hoogen in Reek. “Wij zitten met meerdere disciplines onder één dak en kunnen een probleem dus vanuit verschillende kanten bekijken.”

Het tweetal verbouwt een schuur aan de Mgr. Borretstraat en richt de nieuwe praktijk samen in. “We hadden allebei geen idee wat we ervan moesten verwachten”, zegt Gonny. “De bedoeling was om een plek te creëren waar mensen zich veilig voelen, zodat ze met hun problemen naar ons durven te komen. Dat is wel gelukt. Ons sterkste punt is de persoonlijke aandacht die we voor al onze patiënten hebben. Men komt hier graag.”

Eigen specialisatie
Momenteel kent Den Hoogen zes therapeuten, elk met een eigen specialisatie. “We zitten met meerdere disciplines onder één dak en kunnen een probleem dus vanuit verschillende kanten bekijken”, vertelt Marjan. “Op die manier kunnen wij elkaar versterken. Het komt wel eens voor dat we een heel gezin onder behandeling hebben.”
Marjan is gespecialiseerd in manuele therapie, op het gebied van gewrichten. Daarnaast beheerst zij de dry-needlingtechniek, dit is een triggerpointbehandeling met acupunctuurnaaldjes. Gonny is haptotherapeute. Zij maakt een koppeling met het gevoelsleven van mensen. “Wat in je lijf gebeurt, gebeurt ook in je hoofd”, licht ze toe. “Ik bekijk hoe iemand in zijn vel zit.”
Carolien Huvenaars zit sinds september 2008 in de praktijk als psychomotorisch kindertherapeut. Zij gaat gedragsmatig aan de slag met kinderen. Janneke van Hees, die inmiddels vier jaar bij Den Hoogen werkt, is kinderfysiotherapeut. Afgelopen jaar is het team versterkt door Kim Keeling (manueel therapeut) en Lieke Adriaans (algemeen fysiotherapeut). Daarnaast werkt Den Hoogen sinds kort samen met gezondheidszorgpsycholoog Anke van der Ven. “Dit is een grote meerwaarde voor de praktijk”, vindt Marjan. “Anke ondersteunt ons en kan een diagnose stellen waar wij dan mee aan de slag gaan.”

Dorpsfeest
Marjan en Gonny zijn zeer tevreden met wat ze in de afgelopen vijf jaar hebben opgebouwd. “Eigenlijk is het overdreven om een feestje te geven”, vinden de dames. “Maar van de andere kant is het een goede manier om te laten zien dat we blij zijn, blij met het vertrouwen dat we van onze patiënten krijgen. Dit is onze kans om een keer iets terug te doen.”
Het feest, dat zaterdag 1 juni wordt gehouden, is in dezelfde sfeer als de dagelijkse gang van zaken in de praktijk: iedereen is welkom. “Wie zin heeft mag komen”, zegt Gonny. “We hebben van half zeven tot acht uur een kinderdisco. Daarna gaat de feesttent open voor degenen die samen met ons het glas willen heffen. Een DJ zorgt voor de muziek en ook dweilorkest Ongerakt laat van zich horen.”

Praktijk Den Hoogen zit aan de Mgr. Borretstraat 43. Kijk voor meer informatie op www.denhoogenreek.nl of bel met 0486-475553. Het feest vindt plaats op het terrein van de fysiotherapiepraktijk.

De Schaijkse voetbalvereniging DAW beschikt sinds de winterstop over een prachtige nieuwe accommodatie. Niet alleen de kleedlokalen zijn vervangen, ook is er een ruime kantine in plaats gekomen van de oude gebouwen. In een gesprek met voorzitter Henrie Lamers en Sjoerd Rutten valt een ding direct op; overal is over nagedacht, niks is zo maar gedaan. Niet alleen de nieuwbouw is duurzaam, maar het hele traject om tot het nieuwe complex te komen is duurzaam uitgevoerd.

Bij velen zal de mond openvallen van verbazing als je een tijdje niet op sportpark D'n Heuvel in Schaijk bent geweest. Op de plek van de oude kantine en kleedlokalen, waarvan sommigen nog uit 1967 stamden, is een prachtige nieuwe accommodatie verrezen. Ook het buitenterrein is aangepakt met een nieuw kassahuisje, afgeschermde fietsenstalling en ruime parkeerplaats.

Overkapping
Wat eerst opvalt is de grote kantine met een flinke overkapping aan zowel de voor- als achterkant. “Dat lijkt misschien luxe, maar het is ook functioneel”, zegt Henrie Lamers. “In de winter staat de zon laag en schijnt hij er precies onder door. Dan hebben we profijt van de warmte. In de zomer, als de zon hoog aan de hemel staat, wordt de hitte juist buiten gehouden. Daarnaast ziet de overkapping er ook gewoon mooi uit. Het lijkt een groot en duur gebouw, maar we hebben het simpel gebouwd. Dat scheelt enorm in de kosten.”

Kleedlokalen
Een ander aspect van de nieuwbouw zijn de kleedlokalen. Ook daar is van tevoren goed over nagedacht. “Zie het als een betonnen schil”, legt Sjoerd Rutten uit. “Er zitten verder geen ramen of lichtkoepels in. Dat scheelt in kosten, want de aanleg daarvan kost geld, en het is minder inbraakgevoelig. Daarnaast houd je de warmte in de winter binnen en in de zomer buiten. Nu is het heel behaaglijk vijftien graden. Dat lijkt weinig, maar we zijn bezig met de afstelling van het systeem en tot nu toe is dit de ideale temperatuur gebleken. Doordat je invloeden van buiten hebt, verlies je ook geen hitte.”
Daar staat tegenover dat elk lokaal verlicht wordt met lampen. “Dat beetje extra elektriciteit weegt niet op tegen de besparing”, weet Lamers. “Zie het als een oud kasteel met dikke muren. 's Winters lekker warm en 's zomers juist cool.”

De nieuwe kleedlokalen van DAW.

Praktisch nut
Alle afwegingen zijn uitvoerig besproken. “Er is gekozen voor onderhoudsarm materiaal, zodat we komende tien à vijftien jaar niets hoeven te vervangen”, gaat Rutten verder. “Zo is de kleedaccommodatie volledig opgetrokken uit betonsteen. Dat is makkelijk schoon te maken, niet kapot te krijgen en geluidsabsorberend. Elk lokaal bevat zijn eigen ventilatie-unit. Die worden pas ingeschakeld op het moment dat de deur opengaat. Een sensor bepaalt aan de hand van de luchtvochtigheid hoe hard de unit werkt.”
Verder heeft de club gekeken naar warmtewinning, maar daar niet voor gekozen. “Duurzaamheid is mooi op papier, maar je moet ook kijken wat je er in de praktijk aan hebt”, licht Rutten toe. “Het gebruik van een dergelijke installatie kost stroom en dan ben je het voordeel meteen weer kwijt. Wel hebben we zonnecollectoren op het dak staan. Daarmee verwarmen we het douchewater voor. Dan hoeft de ketel niet zo hard te werken op het moment dat de douches aangaan. Dat scheelt gigantisch in de kosten. Daarnaast hebben we nog honderdveertig vierkante meter PV-cellen. Dat levert tweeëntwintig kilowatt op. Vergelijk het met het gebruik van negen à tien huishoudens. Het voldoet niet aan onze energiebehoefte, maar scheelt toch.”

Enthousiasme
Niet alleen de nieuwe accommodatie is duurzaam, maar ook het voortraject en de inzet van de vele vrijwilligers. “Als je goed inventariseert voordat je begint scheelt dat veel in de kosten”, vertelt Lamers. “Er moest echt iets gebeuren. Gelukkig hebben we de ruimte gekregen om bouwheer te zijn. Anders hadden we dit nooit voor elkaar gekregen. Door regelmatig overleg groeide het gebouw en het vertrouwen van alle partijen. Dat had weer een positief effect op het enthousiasme.”

Zelfwerkzaamheid
DAW heeft samen met tientallen Schaijkse bedrijven de bouw gerealiseerd. “Dat heeft zoveel voordeel opgeleverd”, beseft Lamers. “Als we hadden moeten aanbesteden op de markt krijg je altijd een speler van buitenaf. Dan heb je al snel gesodemieter, elke aanpassing zie je terug op de factuur. Wij zijn ervan overtuigd dat het veel gunstiger is zoals het nu gelopen is. De ondernemers die mee hebben geholpen waren niet hier om hun zakken te vullen. De marges waren klein, maar het heeft de bedrijven ook geen geld kost. In het bouwteam hadden we alle ruimte om eventuele problemen onderling op te lossen.”
Het grootste deel van het werk is weggelegd bij bedrijven die oog hebben voor de club en de gemeenschap. De rest hebben vrijwilligers van DAW zelf opgepakt. Door deze bijzondere manier van samenwerken heeft de vereniging van elke euro die de gemeente beschikbaar stelde, één euro zestig weten te maken. “De inbreng van onze vrijwilligers en VUT'ers was hierbij essentieel”, verklaart Lamers. “Af en toe waren zij zo enthousiast dat we ze wat moesten temperen, anders namen ze te veel hooi op de vork. Daarbij hebben we ervoor gewaakt dat de workload eerlijk verdeeld was. Op het moment dat het voor iemand of een groep te veel leek te worden, hebben we dat weggehaald en ergens anders weer ondergebracht. Op die manier hebben we het enthousiasme vast kunnen houden.”

De kantine, ook wel de tempel van DAW genoemd.

'Fantastisch project'
Naar mate de bouw vordert krijgt DAW steeds meer eigen inbreng. “Bij het storten van de fundering was ik echt niet elke dag hier”, lacht Lamers. “In een latere fase wel. Momenteel groeit DAW tegen de stroom in, vooral het damesvoetbal neemt een vlucht. In vijf jaar tijd van een naar vier elftallen. Dit is ook terug te zien bij de jeugd. Daarom hebben we een apart kleedlokaal voor meisjes, zodat die samen kunnen omkleden.”
Inmiddels heeft DAW de accommodatie enige weken intensief in gebruik. De eerste voordelen worden al direct duidelijk. “De stookkosten zijn vergelijkbaar met vorig jaar, maar dit gebouw is drie keer zo groot”, verklapt Rutten. “In de zomer wordt dat alleen nog maar beter. Tijdens de bouw hebben we niet altijd voor de goedkoopste optie gekozen, maar van die investeringen plukken we de komende jaren de vruchten.”

Wie een kijkje wil nemen in de nieuwe kantine van DAW kan dit onder meer doen als het eerste elftal thuis speelt. Kijk op www.vvdaw.nl voor het actuele programma. “Ik denk dat we best mogen concluderen dat het een fantastisch project was. Wie je ook spreekt, iedereen heeft er voldoening van. Dat is prachtig. Zowel het project als het resultaat is geweldig. Iedereen is er beter van geworden en daar zijn we trots op”, besluit Lamers.

LANDERD - Marnix Bakermans is dinsdag 2 april officieel geïnstalleerd als burgemeester van Landerd. De Udenaar is getrouwd met Ageeth Cuijpers (40). “Ze heeft Schaijks bloed, het is een kleindochter van Van Ras.” Het echtpaar heeft drie zoons: Tjeu (10), Ties (7) en Tije (5). Die waren er tijdens de plechtigheden niet bij. “De jongens keken zo uit naar het schoolreisje naar de Efteling, dat wilden ze voor geen goud missen.”

Bakermans arriveert dinsdagmiddag omstreeks drie uur op het gemeentehuis in Zeeland voor een informele kennismaking met de ambtenaren. Vervolgens stapt hij met loco-burgemeester Harrie van Dongen en waarnemend raadsvoorzitter Roland Werring in een klassieke Dodge voor de tocht naar Reek. Daar wacht het Sint Jacobusgilde om het gezelschap de laatste vijfhonderd meter naar Het Wapen van Reek te begeleiden. Na een korte receptie en de ontvangst van Commissaris van de Koningin Wim van de Donk, wordt Bakermans officieel benoemd, beëdigd en geïnstalleerd. De redactie van Arena legt de nieuwe burgervader een aantal vragen voor.

Wie is Marnix Bakermans?
Het is tien seconden stil voordat de kersverse burgemeester antwoordt. “Uiteindelijk geloof ik dat je bent wie je bent op basis van de ontwikkelingen die je doormaakt. Zo ben ik niet meer de persoon die ik tien jaar geleden was. Lang geleden ben ik bevlogen geraakt door de politiek. Dat gebeurde eigenlijk met een paar maten in de kroeg. We hadden er amper over nagedacht, maar zijn gewoon begonnen. Zo kwam ik in het politieke proces terecht en raakte ermee besmet.”

Wat voor bestuurder ben je?
“Burgemeester Bakermans is iemand anders dan wethouder Bakermans. Nu is mijn rol iets genuanceerder. Niet vanuit een politieke partij, maar juist boven de partijen. Dat zal best even wennen zijn. De wethouders zullen me ongetwijfeld af en toe terug moeten fluiten. Ik ben licht eigenwijs. Alhoewel sommigen zeggen: 'laat dat licht maar weg'.”
“Wel houd ik van een effectieve bestuursstijl. Je werkt in een systeem, daarbinnen moet je op zoek naar de beste manier om samen te werken. Niet proberen het systeem omver te werpen, dat kost heel veel energie. Ik ga op zoek naar een weg om de muur heen, of naar een deur.”

Waarom Landerd?
“Drie jaar geleden ben ik uit het politiek bestuur gestapt. Het vuur in me heeft echter altijd gesmeuld, dat heb ik nooit kunnen blussen. Toen Willy Doorn negen maanden geleden haar afscheid aankondigde, dacht ik: 'dit is het'. Ik ken de regio en voel me hier thuis. Bij het reageren op de vacature ben ik wel reëel geweest. Mijn pragmatische instelling staat een verbintenis met een landelijke partij in de weg. In heel Nederland zijn er slechts acht burgemeesters die niet aan een nationale partij zijn verbonden. Daarnaast heb ik afgewogen of het iets voor me zou zijn. Als burgemeester moet je bij een gemeente passen, maar hetzelfde geldt voor de functie die bij jou persoonlijk moet passen.”

Hoe goed ken je deze gemeente?
“Inmiddels ben ik al ettelijke malen in Reek, Schaijk en Zeeland geweest. Sommige inwoners zullen gedacht hebben: 'wie is die rare snuiter toch?'. De structuur van de dorpen is dus bij me bekend. Nu is het tijd om de mensen te leren kennen. Pas dan leer je een gemeente echt kennen, als je weet hoe de mensen denken. Verder heb ik de laatste tijd de media natuurlijk extra in de gaten gehouden.”

Wat vind je ervan dat Landerd nogal vaak negatief in het nieuws komt?
“Het is jammer dat de negatieve aspecten zo uitgelicht worden, terwijl er ook heel veel goed nieuws te vertellen is. Momenteel zit Landerd in een negatieve teneur omdat de zaken op een ongelukkig moment samen komen. Voor mij maakt dat niet uit. Ik wil nog steeds graag aan de slag in Landerd. Geloof me, ik heb niet de illusie dat het door mijn komst rustiger wordt, maar ik hoop wel dat we ook wat meer op het positieve nieuws kunnen focussen.”

Het geloof in de Landerdse politiek bevindt zich op een historisch dieptepunt. Vind jij dat ook?
“De politiek in Landerd is nog niet dood, maar ik begrijp dat er momenteel weinig vertrouwen is. Zo is het echt jammer dat er geen vrouwen in de gemeenteraad zitten. Dat is hartstikke noodzakelijk. Zij hebben vaak een andere kijk op zaken en zorgen voor goede discussies. De denkkracht van deze raad is eigenlijk geamputeerd. Hetzelfde geldt voor jongeren. Ik weiger te geloven dat de jeugd geen interesse heeft. Het is alleen de verantwoordelijkheid van de lokale partijen om de jongeren te stimuleren. De politici staan voor de volgende keuze: terugtrekken en toekijken hoe de gemeente opgedeeld wordt of met genoeg kracht en dynamiek de schouders eronder zetten. We moeten niet bij de pakken neer gaan zitten.”

Waar ga je wonen?
“Als het aan mijn jongste zoon ligt boven De Pannenkoekenbakker in Zeeland, dat ziet hij wel zitten. Verder hebben we het er nog niet echt over gehad. Verhuizen is niet zo'n issue. Ook niet voor de kinderen, die vinden het wel stoer dat ik nu burgemeester ben. Het is alleen lastig je huis te verkopen in deze tijd. Voor mij ligt de dorpskeuze nog heel erg open. In Zeeland heb ik al eens gewoond en het ligt nabij Uden, Schaijk heeft een verrassend hoog voorzieningenniveau en Reek is gewoon prachtig. Maar als ik eerlijk ben ga ik niet over deze beslissing, die ligt bij mijn vrouw.”

Wat verwacht je van de komende periode?
“Ik probeer mijn gezicht zoveel mogelijk te laten zien. Gelukkig gebeurt er veel in Landerd. Dat is een heel mooie manier om kennis te maken met de inwoners en te leren wat er in de samenleving speelt. Tevens is het heel spannend, je wordt toch voor de leeuwen gegooid. Ik houd van feestjes en bijeenkomsten, dus wat dat betreft is het geen straf. Ik treed in de voetsporen van Willy Doorn, maar zal andere paden bewandelen. Zo heb ik ook nog een gezin. Je bent vierentwintig uur per dag burgemeester, maar ook vierentwintig uur per dag vader. Daar moet ik een goede balans in zien te vinden.”

En de toekomst van de gemeente?
“Ik geloof dat Landerd zeer goed in staat is zelfstandig te blijven, mits Den Haag niet aan de knoppen draait. Iedereen is afhankelijk van een goede samenwerking. Het belangrijkste is dat de gemeente de dienstverlening aan haar burgers goed organiseert. De bevolking heeft ook een eigen verantwoordelijkheid. Zeker in kleinere gemeenschappen ontstaan prachtige initiatieven. Neem bijvoorbeeld de zorgcoöperatie in Schaijk.”

Burgemeester Bakermans mocht woensdagochtend direct een vergadering bijwonen van de burgemeesterskring Noordoost-Brabant. Ook de rest van de week had hij een volle agenda. De komende tijd gaat hij op bezoek bij diverse instellingen en verenigingen om de gemeente beter te leren kennen. De kans is dan ook groot dat je hem ergens treft.

ZEELAND - De 7-jarige Jens van den Broek uit Zeeland was dikke maatjes met zijn Opa Jan. Op 11 april 2011 overleed zijn 62-jarige vriend aan kanker. Om zijn opa te eren doet Jens in juni mee aan Alpe d'HuZes en beklimt hij op zijn fietsje de Franse berg. Daarmee treedt hij in de voetsporen van zijn moeder. Jens hoopt heel veel geld op te halen. “Dan kunnen andere mensen geholpen worden. Mijn droom is dat er niemand meer doodgaat aan kanker.”

Jens kan nog goed voor de geest halen dat zijn moeder, Eelkje Huvenaars, vorig jaar de Alpe D'Huez bedwong. “Ik was wezen kijken om mama aan te moedigen”, zegt hij. “Het was zo leuk dat ik het zelf ook wilde doen. Dat heb ik Opa Jan ook beloofd, om een keer mee te doen. Toen hij doodging heb ik een knuffel van hem gekregen, Olaf Olifant. Die neem ik speciaal voor hem mee naar boven. En op de stuur van mijn fiets komt een olifantentoeter.”

Mountainbike
De fiets van Jens is er niet zomaar eentje, maar Ben van Tienen Tweewielers heeft voor een stoere mountainbike gezorgd. “Daar zitten heel veel versnellingen op, dus dan is het makkelijker om naar boven te komen”, weet hij. Ondanks dat hij zijn nieuwe mountainbike pas een paar dagen geleden heeft opgehaald, heeft hij al de nodige kilometers gemaakt. Het schakelen heeft hij al bijna onder de knie. “We gaan heel veel trainen.” Omdat er in Zeeland geen bergen liggen zoekt hij zijn heil ergens anders. “Eerst in Berg en Dal en later nog in Limburg.” Uiteindelijk krijgt de fiets dunnere bandjes om de weerstand te verminderen.

Sponsoracties
Met zijn zeven jaar is Jens een van de jongste deelnemers aan het sponsorevenement. Hij hoeft echter niet alleen naar boven. Een heel team ondersteunt hem. Verder doen zijn moeder, zijn oma en de broer van Opa Jan ook mee. Voordat het zover is probeert Jens zoveel mogelijk geld bij elkaar te sprokkelen. Hij heeft minimaal 2.500 euro nodig.
Om dit bedrag te halen worden meerdere sponsoracties op touw gezet. Zo biedt Jens gelukpoppetjes aan. Verder gaat hij zijn oude speelgoed en andere spulletjes verkopen op de rommelmarkt. Natuurlijk mogen mensen en bedrijven een vrije gift doen. Hij is nog altijd op zoek naar een aantal sponsoren.

Bocht elf
Jens doet op woensdag 5 juni mee aan Alpe d'HuZes. De tocht bergopwaarts is bijna vijftien kilometer lang. Het eerste stuk is het pittigst. In bocht elf stopt Jens even. “Dat is onze bocht”, vertelt hij, “omdat Opa Jan op elf-vier-elf is overleden. Daar hangen we zijn foto op en steken een kaarsje aan.”

Verborgen in het groen in Velp ligt het voormalig Jezuïetenklooster Mariëndaal. Sinds een jaar is in dit historische pand uit de negentiende eeuw een zorghotel gehuisvest. In deze woon- en leefgemeenschap kunnen senioren veilig en comfortabel in een prachtige omgeving van hun oude dag genieten.

In 1862 komen enkele Jezuïeten vanuit Ravenstein naar Velp, op zoek naar een plek om hun priesterstudenten te huisvesten en onderwijzen. Monseigneur De la Geneste, rector van het Graafse Gasthuis, verkoopt de orde een boerderij en een stuk grond van ongeveer acht hectare. De boerderij is de oude boerenhoeve Lievendaal, die bij het landgoed Veenzicht hoort. De Jezuïeten hebben de Mariaverering hoog in het vaandel staan. Daarom combineren ze de naam van deze heilige met die van de boerderij voor het nieuwe complex, dat ze op die plek in een tijdbestek van drie jaar gaan bouwen. Het klooster wordt Mariëndaal gedoopt.

Oldenzaal
Medio negentiende eeuw verrijst er dus een groot gebouw langs de weg van 's-Hertogenbosch naar Nijmegen. Het ontwerp komt van de hand van architect pater Albert Slootmaekers S.J. Het gebouw ligt midden in een park, dat wordt aangelegd in de Engelse Landschapsstijl met gazons, randbeplanting en alleenstaande bomen. In 1887 breiden de paters het klooster verder uit met een voorziening voor oudere priesters. Dit krijgt de toepasselijke naam Oldenzaal.

Zielzorg
De Jezuïeten leiden niet alleen hun novicen op in Mariëndaal. Vanuit het klooster verrichten zij ook zielzorg in de omgeving van Velp, Grave en Reek, en zelfs verder tot aan de andere kant van de wereldbol: de eerste missionarissen voor de Java-missie worden vanuit Mariëndaal uitgezonden. De gloriejaren zijn vlak na de Tweede Wereldoorlog. In die tijd melden zich jaarlijks ongeveer nieuwe 25 kandidaten voor de orde. Dit enthousiasme neemt in de jaren zestig drastisch af, met slechts af en toe nog één kandidaat.
In 1965 vieren de Jezuïeten dat ze honderd jaar aanwezig zijn in Velp. Een jaar later vertrekken ze echter naar Venlo. Ze verkopen het klooster en het bijbehorende landgoed aan de Sint-Jozefstichting uit Breda. Deze organisatie vestigt De Binckhof in het pand. Dit is een instituut voor mensen met een geestelijke handicap. Het landgoed wordt voor een groot deel bebouwd met moderne paviljoens voor de bewoners van De Binckhof. Tevens is het instituut een belangrijke werkgever voor de inwoners van Velp.

Jezuïeten
De Sociëteit van Jezus, bekend als de Jezuïeten, is een katholieke religieuze orde die in 1534 in Parijs wordt opgericht door een groep studievrienden rond Ignatius van Loyola. Het aanvankelijke doel was hulp aan de naasten, vooral zieken. Paus Paulus III keurt de sociëteit in 1540 goed. Het is de grootste mannelijke katholieke orde met ongeveer negentienduizend leden. Jezuïeten leven niet noodzakelijk in kloosters. Net als veel andere orden zijn zij gehouden tot kuisheid, armoede en gehoorzaamheid. Ze onderscheiden zich vooral van anderen door absolute gehoorzaamheid aan de paus. Een pater Jezuïet zet veelal achter zijn naam de afkorting S.J. van Societas Jesu. Veel Jezuïeten zijn leraar, maar zij vervullen ook andere beroepen, zoals advocaat en econoom.
In de negentiende eeuw komen de Jezuïeten in Velp terecht als de orde in Ravenstein uit haar jasje groeit. In het vestingstadje zijn weinig uitbreidingsmogelijkheden, dus gaan ze op zoek naar een nieuwe locatie. Ze kiezen voor Velp omdat ze verwachten dat de nog aan te leggen spoorlijn van 's-Hertogenbosch naar Nijmegen langs de Rijksweg zou lopen. Dit gaat echter niet door als blijkt dat de bodem niet geschikt is. Daarom wordt gekozen om de Maas bij Ravenstein over te steken. Dit heeft tot gevolg dat de paters jarenlang per koets op en neer naar het station in Ravenstein moeten om hun novicen en leraren op te halen en weg te brengen.

Herontwikkeling
Inmiddels is De Binckhof opgegaan in Stichting Dichterbij. De organisatie is enige tijd geleden vertrokken uit het klooster. Aan de Kastanjelaan zijn woningen gebouwd voor hun cliënten. Ook is er een gemeenschapshuis voor alle inwoners van Velp gerealiseerd. In de nabije toekomst gaat een deel van het gebied ontwikkeld worden tot een nieuwe woonwijk. Er komen onder meer woningen voor starters en senioren, en een brede school. Dan is er nog het restant van het oude landschapspark. Dit terrein heeft bijzondere natuurwaarde. Daarom is het verpacht aan het Brabants Landschap voor het beheer en het onderhoud. Het landgoed is onder andere een belangrijk leefgebied voor dassen. In overleg met de Stichting Dichterbij is het gebied omgedoopt in landgoed Mariëndaal. Het honderdvijftig jaar oude klooster is een Rijksmonument en blijft behouden. Het pand doet tegenwoordig functie als woon- en leefgemeenschap voor senioren.

GRAVE - Een kind verliezen is het ergste dat je als ouder kan overkomen. Voor Frank Haans en Connie van den Broek uit Grave werd deze nachtmerrie afgelopen maart werkelijkheid. Hun vijftienjarige dochter Camille verongelukte op nog geen drie minuten fietsen van huis. De levenslustige tiener was op weg naar haar vriend. Ondanks het grote verlies proberen Frank en Connie samen met hun zonen Kaz en Koen 'gewoon' door te gaan. “Af en toe lijkt het nog steeds een boze droom. Je weet wel dat het gebeurd is, maar snapt het niet.”

Zowel Frank als Connie omschrijft de periode vlak na het ongeluk als surrealistisch. “Camilles vriend belde mij”, blikt Connie terug. “Of ze al was vertrokken, want ze was nog steeds niet gearriveerd. Wel hoorde hij sirenes. Ik kreeg direct buikpijn en ben in mijn auto gestapt. Bij de plek van het ongeluk aangekomen herkende ik haar fiets. Nadat ik Frank had gebeld wilde ik niets liever dan bij haar zijn. Er waren zoveel mensen met haar bezig dat ik niet anders kon dan aan haar voeten zitten. Wat er dan gebeurt... dat is niet te beschrijven. Onderweg naar het ziekenhuis wisten we al dat er een wonder nodig was.”
Frank beaamt wat Connie zegt. “Het is op zo'n moment net alsof je twee personen bent”, vult hij aan. “De ene is compleet uit het veld geslagen, de andere handelt en is puur bezig met overleven. Je lichaam beschermt je. Het besef komt heel erg langzaam. Naarmate de tijd vordert komen die twee personen steeds dichter bij elkaar, dat kan maanden duren. Zo vind ik het lastig om de kerstkaarten te lezen die we krijgen. Het verlies van onze dochter staat namelijk haaks op het kerstgevoel.”

Carpe diem
Frank en Connie weten al snel na het overlijden van Camille dat ze alles willen doen wat mogelijk is om haar te eren. Dit resulteert onder meer in een beschilderde grafkist, door veertig van haar naaste vrienden. Daarnaast maken de ouders het ontwerp voor het graf ook zelf. “Er zit veel symboliek in”, legt Frank uit. “Het is een vlinder, die wordt omvat door een C. Niet alleen de eerste letter van haar naam, maar tevens de onvoltooide cirkel van haar leven. Daarnaast is op de steen haar motto 'carpe diem' terug te vinden. Als een vlinder fladderde ze door haar leven en plukte elke dag. Ze maakte zich nergens druk om.”

Plakboeken
Connie staat tijdens het gesprek regelmatig op om iets van Camille te pakken. Een fotoboek, een plakboek, een versje. “We beschikken gelukkig over heel veel materiaal van haar”, zegt ze. “Veel hiervan hebben we gedeeld via Facebook. Sinds het ongeluk zijn we daarop veel actiever geworden. Het is een goede manier om in de gaten te houden hoe het met anderen gaat. Wij zijn niet de enige die het moeilijk hebben met het verlies van Camille. Facebook is een mooie plek om met elkaar van gedachten te wisselen en het zo een plek te geven. Enige tijd geleden ben ik begonnen om via haar tweets de laatste drie maanden van haar leven te reconstrueren. Daarnaast breng ik allerlei teksten, krantenartikelen, foto's, kaarten en andere herinneringen uit de afgelopen negen maanden samen in een plakboek.”

Bandjam
Frank, die al sinds zijn jeugd bezig is met het maken van muziek, heeft zijn gevoelens in een lied gevangen. “Ineens zaten de woorden en muziek van het refrein 'And I feel...' in mijn hoofd”, geeft hij aan. “Dat bleef hangen, ik raakte het maar niet kwijt. Dus ik moest er iets mee doen. Nadat ik de juiste melodie had gevonden, had ik binnen twee dagen de tekst af. Dat was op 18 april, nog geen maand na het ongeluk.” Tijdens het schrijven probeert hij te schetsen wat voor iemand Camille was. “Het was een echte puber. Ze had beauty, brains en was sociaal sterk. Iedereen kende haar en ze was erg geliefd.”
Als het nummer af is brengt Frank het bij zijn band in, The Wild Weeping Willies, met de vraag of ze eraan mee willen werken. “Toen zijn we gaan jammen, iets waar ik altijd dol op ben”, vertelt Frank. “We kwamen uit op een drumbeat die haar hartslag moet voorstellen. De gitarist kwam met een heel naar, onheilspellend loopje. Ik kon meteen een goede baslijn pakken. Het viel allemaal op zijn plek. De tranen spatten uit mijn ogen.” De zanger van de band is Franks broer Jeroen. “Hij kan de dramatiek perfect neerzetten. Ik ben blij dat het een familielid is die mijn stem vertolkt. Het hele proces is goed verlopen. Het is nu echt een nummer van de band, niet van mij alleen, daar ben ik heel blij mee.”

Never Again
Het liedje, Camille's Song, bestaat uit drie delen. Na de introductie van Camille als persoon in het eerste deel (And I feel) volgt het dreigende Terrible Blow, dat handelt over het ongeluk. Daarna komt in het derde deel (Never Again) het besef. De tekst hiervan is gebaseerd op de tekst die Connie heeft geschreven en uitgesproken op de uitvaart. Frank: “De spanning bouwt op tijdens het nummer. De ontlading komt in het laatste stuk. Dat is waar het om gaat, het besef wat je kwijt bent geraakt. Diegene waar je 's ochtends mee opstond, die je 's avonds welterusten kuste, die is er niet meer. De angst van elke ouder.”
Zaterdag 15 december heeft The Wild Weeping Willies Camille's Song voor het eerst live gespeeld. “Er waren veel bekenden”, zegt Frank. “De zaal was stil en gespannen. Je voelde tijdens het optreden de emotie op het podium. Het was huiveringwekkend. Ik stond te vechten tegen mijn tranen bij de eindsolo.”
Het optreden van de band wordt die avond live uitgezonden op internet. “Na lang wikken en wegen heb ik besloten het toch te kijken”, vertelt Connie, die het nummer tot dan toe nog nooit had gehoord omdat ze bang was dat het enorm zou inslaan. “Later heb ik het samen met Frank nog eens goed geluisterd. Ik vond het heel heftig. Ik heb al genoeg aan mezelf, dit maakt het er niet makkelijker op. Het is wel een prachtig nummer.”

Het laatste wat Camilles ouders willen is bij de pakken neerzitten. “Daar heeft niemand iets aan”, vindt Frank. “Dus we blijven gewoon ons ding doen, dat willen we allebei ook. De glans is er echter wel van af, maar dat wordt hopelijk nog beter.”

Camille’s Song
(tekst + muziek: Frank Haans, arr. The Wild Weeping Willies)

Part 1: And I feel…
August thirty-one, nineteen ninety six
You were born and I went wild
I ran to the florist, bought a pure white rose
Never been more happy, as when you came into my life
My God what a great kid, an energy overdose
Sometimes you scared us from our heads down to our toes
You wanted to discover what the world could offer
Meeting friends, start to dance and live your lovely life

And I feel… Yes I feel…
A fire burning inside of me, missing you so desperately
And I feel… Yes I feel…
An empty space within our lives, a black hole ate my shining star…

As the years went by, more lovely every day
In pictures you light up the room, with your sweet dazzling smile
Boys discovered you, then they filled your world
And with all your lovely friends, you danced through your life
You felt that school was just, just for having fun
Drawing silly things on classmates’ books and arms
Whatsapping on your iPhone, your hands under your desk
Mostly unseen, but sometimes caught in the act

And I feel… Yes I feel…
A fire burning inside of me, missing you so terribly
And I feel… Yes I feel…
An empty space within our lives, a black hole ate my shining star…

Two thousand twelve, a most promising year
Your sweet sixteen was never quite so near
You fell in love so deeply, it all went so fast
And your Dushi made you shine on even more

And I feel… Yes I feel…
This empty space within our lives, a black hole killed my shining star…

Part 2: A terrible blow
The twenty second of March, your plans were clear
Finish work at the supermarket, diner at home, then rush off to your love
Made yourself pretty, put on perfume for at least six times
You looked like a front page Cosmo-girl like never before…
On your bike, it had already turned dark
Suddenly a car, suddenly a car
Screaming brakes, screaming brakes
A terrible blow, a terrible blow
A terrible blow, a terrible blow!

Part 3: Never again
Never again…
Never again…
Never again…
Never again…
Never again… That great smile on your face
Never again… Shopping with your mom
Never again… Playing soccer with the girls
Never again… Buying shoes and skirts
Never again… Fighting with your brothers
Never again… Together with your friends
Never again… Your Dushi and you
Never again… Holding hands
Never again… Sitting on the couch with you
Never again… Holding your hands
ever again… Cammi I love you
Never again… Daddy I love you too

Eindsolo

(Frank Haans, 18 april 2012)

Bij de donkere dagen in december hoort een feestelijk versierde kerstboom. Lichtjes, ballen en natuurlijk de piek; het complete pakket. Wat ook zeker niet mag ontbreken is een kerstgroep, een baby Jezus onder de boom. Daar draaien de feestdagen uiteindelijk om. Beeldend kunstenaar Georges de Groot (38) uit Zeeland heeft zijn eigen zestiendelige kerstgroep ontworpen.

Tekenen, schilderen en boetseren zijn een rode draad door het leven van De Groot. Al van kleins af aan laat hij geen stukje papier onbenut voor zijn krabbels en schetsen. Als er iets in zijn hoofd zit moet het eruit. Dan zet hij zijn rijke fantasie om in schilderijen en beelden.

'Friemelen'
Als Georges aan het boetseren is doet hij dat vaak zonder vooropgezet plan. “Er ontstaat altijd iets uit de klei, vanuit daar werk ik verder”, geeft hij aan. “Een paar jaar geleden zat ik een beetje te friemelen. Langzaam maar zeker verscheen er een koningachtig figuur, met een Oosterse uitstraling. Mijn tante opperde er een complete kerstgroep bij te maken.”
Dat idee ziet Georges wel zitten. “Als kind vond ik het geweldig om elk jaar de kerstgroep neer te zetten”, vertelt hij. “Dat ging heel nauwkeurig. Het moest precies goed zijn. Daarbij hield ik overal rekening mee, bijvoorbeeld hoe Maria stond ten opzichte van het kribje. Wij hebben thuis een hele oude kerstgroep, die is nog van mijn overgroot opa en overgroot oma geweest. Die set kan goed meer dan honderd jaar oud zijn. Omdat ik daar rond de kerstdagen altijd mee in de weer was, weet ik precies waar zo'n groep uit bestaat.”

Gieterij
Nadat hij het eerst beeld voltooid heeft gaat Georges enthousiast aan de slag met de rest van de kerstgroep. “Eerst heb ik de drie koningen gemaakt. De rest volgde daarna vanzelf. Eigenlijk maakte ik de beeldjes voor mezelf, maar later bedacht ik dat het wellicht leuk zou zijn om ze ook te verkopen. Daarom ben ik naar een gieterij gegaan en heb van de zestien originelen een mal laten maken. Van gietklei heb ik een aantal sets laten maken. Enkele daarvan heb ik beschilderd, maar nog niet allemaal.”

De kerstgroep bestaat uit kindje Jezus in zijn kribbe, Jozef, Maria, de drie Wijzen uit het Oosten, drie herders, drie schapen, een ezel, een os en een engel. Georges heeft nog enkele (onbeschilderde) kerstgroepen op voorraad. Belangstellenden kunnen contact met hem opnemen via 06-48467454 of info@georgesdegroot.nl.

Georges de Groot aan het werk.

Biografie
De Groot is al van jongs af aan met kunst bezig. In eerste instantie zijn Georges' werken realistisch. Tot hij op een gegeven moment tegen bepaalde grenzen aan loopt, waardoor hij niet vrij kan werken. Daarom gaat hij verder in het expressionisme. Vanaf dan zijn de werken van De Groot los zijn van het realisme, maar niet van de werkelijkheid. Er is altijd iets in te herkennen.

Inspiratie
Zijn inspiratie haalt de kunstenaar uit de dierenwereld en sprookjes, maar ook de Middeleeuwen en de oertijd zijn dankbare onderwerpen. Tot zijn grote voorbeelden behoren Picasso, de expressionist Kees Bastiaans uit Mill of de symbolistische schilder Gustav Klimt. Het meest onder de indruk is hij van Egon Schiele.
Als Georges aan zijn kunst werkt neemt hij de tijd voor zichzelf om iets te creëren. Hij ontsnapt aan de dagelijkse gang van zaken. De Zeelandse kunstenaar houdt veel van kleuren, die drukken positivisme uit. Niet alleen wordt zijn leven er rijker van, maar het geeft hem tevens een goed gevoel als hij zijn fantasie overbrengt in een kunstwerk.

Wenskaarten
Sindskort maakt Georges ook allerlei verschillende kaarten. Om iemand een hart onder de riem te steken bij overlijden, om vrienden of bekenden te feliciteren met hun baby of nieuwe huis en voor tal van andere momenten. De kaarten zijn aan de binnenkant ook voorzien van kunst. De kunstwerken zijn in wisselende samenstelling te bewonderen in zijn zaak aan de Kerkstraat 48 in Zeeland. Daar zijn ook de wenskaarten verkrijgbaar. Tevens heeft hij een permanente expositie bij Nici Koffie en Automaten aan de Wanroijseweg 34a in Mill.

Bij een nagerecht denken veel mensen aan zoetigheid, maar het kaasplankje wint de laatste jaren steeds meer aan populariteit. Dit kan variëren van een traditionele samenstelling van verschillende kazen tot lekkere dingen uit alle windstreken. “Probeer er een geheel van te maken, met producten die op elkaar aansluiten”, vindt Jeroen Klinkhamer van delicatessenwinkel Het Blauwe Schaap.

Een goede kaasplank is een kunstwerk op zich. De variatiemogelijkheden zijn onbeperkt en er is dan ook geen standaard recept. Een goede samenstelling is naast een culinaire verrassing ook een lust voor het oog. “Als een klant bij mij in de winkel komt probeer ik iets te maken waarbij ik rekening houdt met zijn voorkeur”, vertelt Klinkhamer. “Het moet uiteraard ook aansluiten op eventuele voorafgaande gangen. Het liefst laat ik me niet beperken tot enkel kaas, maar leg ik er ook een stukje vlees bij en wat groente of fruit. Het mooiste is een mix tussen bekende smaken en iets exotisch. Ik bekijk wat mensen gewend zijn en lekker vinden, daar voeg ik dan iets nieuws aan toe.”

Rijke smaak
Wanneer je echt van de smaak van de kaas wil genieten kun je hem het best zonder iets erbij eten. Of anders met krokante toast. Een alternatief met meer smaak is kletzenbrood. Dit stevige brood is rijkelijk gevuld en vormt de perfecte combinatie met diverse soorten kaas of paté. Zo kun je experimenteren met de vele mogelijkheden.
Een kaasplankje is overigens niet alleen voorbehouden tot het nagerecht. “Een geitenkaasje met lekkere vijgenjam en een glaasje prosecco doet het ook prima als aperitiefje”, weet Klinkhamer.

Delicatessenwinkel Het Blauwe Schaap zit aan de Rogstraat 15 in het historische stadscentrum van Grave. Bekijk de laatste acties op www.facebook.nl/hetblauweschaap. Interesse in een kaasplankje of benieuwd naar de mogelijkheden? Loop een keer vrijblijvend binnen of neem contact op via 06-53275855.

Jeroen Klinkhamer in Het Blauwe Schaap.